Wczoraj przeszedłem się w okolice hali Kupieckich Domów Towarowych. Zrobiłem kilka zdjęć. Skłoniło mnie to także do refleksji nad tym jakie powinno być centrum takiego miasta jak Warszawa.
Niedawno odwoziłem swojego erasmusa na lotnisko i rozmawialiśmy o historii XX wieku. Opowiedziałem Lucasowi o Cudzie nad Wisłą, bardzo się zdziwił moją opowieścią. Widocznie w Niemczech mało się o tym mówi. Wprost powiedziałem, że ta sowiecka kampania była skierowana “po trupie Polski do Niemiec” (cytuję z pamięci).
Przez 120 lat rozbiorów dla większości Polaków, niezależnie od miejsca, stolicą nieistniejącej Polski była Warszawa. W 1918 nikt nie miał wątpliwości, że tutaj odrodzi się centrum polityczne, administracyjne i kulturalne kraju. W Warszawie Piłsudski przejął władzę z rąk Rady Regencyjnej, w Warszawie został uznany przez wszystkie dzielnice rząd niepodległej Rzeczypospolitej.
W 1918 Warszawa była największym miastem [...]
Na Nowolipiu migotał tylko jeden neon nad apteką, na Powiślu panował mrok, za to Marszałkowska, Krakowskie Przedmieście, Nowy Świat czy Wierzbowa nocą rozkwitały barwami jak wiosenne łąki. Tak było do 1939 r.
Przedstawiam relację wideo ze spaceru Jerzego S. Majewskiego po Powiślu
Warszawa w latach 1918-1939 rozwijała się żywiołowo. W pierwszych latach niepodległości przebudowywano pałace na potrzeby administracji rządowej. Koniunktura lat 1926-1929 stworzyła poważne koncepcje planów urbanistycznych, opracowanych przez zespół Stanisława Różańskiego. Przewidywano budowę nowoczesnych arterii, założenie „superdzielnic” (w celu odciążenia Śródmieścia). Przemysł ciężki planowano zlokalizować na Żeraniu, Woli i Grochowie. Projektowano trasę N-S.
