Pociągami zjechaliśmy trasę od Lwowa, po Symferopol na Krymie. Wszędzie zadziwiało nas coś nowego, niespotykanego.

Może od podstaw. Pociągi dalekobieżne mają miejsca do spania, konduktor rozdaje pościel każdemu i można sobie spać. Wagony są albo bezprzedziałowe (tzw. plackarne), albo z przedziałami (tzw. kupelne). Te drugie są droższe. Konduktor jest szefem w wagonie, każdy wagon (nieraz jest ich trzydzieści) ma swojego opiekuna. On w momencie wjazdu na stację otwiera tylko jedne drzwi, każdemu zabiera bilet i kieruje do miejsca. Gdy pociąg ruszy, wyrusza na obchód. Pasażerom oddaje bilety i kontroluje wszystko. Do jego zadań należy także zamykanie toalet na klucz, gdy pociąg zbliża się do stacji. Rozwiązuje się tym samym problem odoru na dworcach.

Ukraińskie koleje są mega punktualne. Pociąg ma o pewnej porze odjechać i o pewnej porze przyjechać. W trakcie podróży są częste postoje, na stacjach można zaopatrzyć się w artykuły pierwszej potrzeby, najczęściej alkohol czy coś do zjedzenia. Ukraińcy wychodzą na perony i sprzedają wszystko od ręki. Nie jest wcale drogo – za Obolona dałem 5.5 hrywien, czyli o pół hrywny drożej niż w sklepie.

Trasy są długie. Podróż z krymskiego Symferopola do Lwowa zajęła nam… 27 godzin. A niektórzy marudzą, że z Warszawy do Szczecina jest długo

Pociągi są ciągnięte nieraz przez dwie lokomotywy. Wagonów jest momentami nawet 30-35. Ludzi w wagonie mieści się mało, przedziały są duże, ale małe. Pasażer ma dużo miejsca dla siebie. Wagony są ciężkie i masywne.

Jeszcze jedna ciekawostka. Pytanie o połączenie w kasie na dworcu kosztuje, jakieś 1-2 hrywny. Ale kosztuje

Ukraina jest ciekawym krajem. Pamiętajmy, że organizacja życia tam ma prawo być inna niż u nas.

ps. koleją podróżowaliśmy na trasach: Lwów-Stanisławów, Stanisławów-Kamieniec Podolski, Stanisławów-Odessa, Odessa-Symferopol i Symferopol-Lwów

I może ten film wyręczy mnie od robienia sesji fotograficznej na tej warszawskiej stacji. Nie lubię tego miejsca i szkoda, że pojawiam się aż tak często. Brudno, śmierdzi, wilgotno i pełno wszelakich mordowni w powstawianymi automatami.

Wróćmy jednak do historii, oto dwa kolejne filmy. Bardzo ciekawie opowiadają o historii warszawskich kolei:

Pociąg pokonywał wtedy odległość z Warszawy do Grodziska w 24 minuty. Gwoli wiary w dobrodziejstwa cywilizacji nie zaglądajmy lepiej w dzisiejszy rozkład jazdy

Stacja PKP Warszawa Włochy to kolejny przykład starannej architektury użytkowej, przy okazji strasznie dziś zaniedbany. Stacja jest obskurna, pomazana, pachnie brzydko i takie tam. W dodatku dużo się na niej dzieje.

Stacja wygląda prosto: dwa odcinki torów kolejowych: dalekobieżny i podmiejski. Podmiejski to jest jeden tor w kierunku zachodnim (rozchodzący się za stacją) i dwa w kierunku centrum. Jeden z dwóch to jest odnoga trasy na Poznań, druga na Łódź. Te też się łączą za stacją.

Tak więc, mamy dwa perony: jeden obustronny, drugi jednostronny. Kiedy się czeka na pociąg w kierunku centrum trzeba przebiegać nieraz między nimi, bo nie wiemy na który dokładnie peron wjedzie kolejka.

Pod peronami przebiega tunel, bardzo ładnie pomalowany przez tubylców.

Ostatnio tak się właśnie składa, że niemal codziennie wracam późnym wieczorem do domu z Warszawy. Muszę zatem często kisić się na kolei. Szkoda, że ona jest jaka jest. No cóż, jestem estetą i wymagam!

Aktualizacja 22 października:

Dziś wybrałem się po raz drugi na tę stację i pstryknąłem to, czego mi się nie udało pstryknąć wczoraj. Jednym słowem interesujące malunki i wyposażenie wnętrz. Zapraszam do oglądania!

Jest natomiast bardzo użyteczna, zwłaszcza w godzinach szczytu. Kiedy się chce jechać do Błonia, a na Śródmieściu tłok, jedzie się na Powiśle i wsiada spokojnie