Tegoroczna jesień do udanych nie należy, kiepska pogoda i jest ogólnie zimno. Jednak zawsze trafią się dni dosyć słoneczne.

W piątek taki dzień się właśnie trafił. Będąc w środę na uczelni żałowałem, że nie miałem aparatu przy sobie. Oglądając krajobraz Młocin z okna IV piętra budynku WNHiS pomyślałem, że jesień to właśnie wspaniała pora roku. Tylko nie może być więcej dni deszczowych, niż słonecznych.

Swoją wizytę w Warszawie rozpocząłem na dworcu zachodnim. Autobusem 197 wyruszyłem na uczelnię. Od strony północnej zachodni przedstawia się bardzo interesująco. Zaniedbane tereny kolejowe i takie tam. Mało osób się tam wybiera, a szkoda. Trasa 197 biegnie na północ, obok Powązek skręca w kierunku trasy szybkiego ruchu S-8, a na koniec od tej strony wjeżdża na Bielany. Potem już w stronę Metra Młociny. Niestety często nie kursuje, a by stała się bardzo ciekawą alternatywą metra, jak dla mnie.

Ale wróćmy jeszcze do okolic zachodniego. Przydałaby się jakaś rewitalizacja, szkoda tracić przecież takie tereny. W niedalekiej przyszłości może zrobię wycieczkę wzdłuż linii obwodowej, ale zależy to od mojego wolnego czasu

Jestem już na swojej uczelni. Dwa dni wcześniej żałowałem bardzo, że nie miałem przy sobie aparatu. Widok z 4 piętra na złote korony drzew był po prostu oszałamiający. Brązowe fasady budynków się z nimi doskonale komponowały. Można było oglądać jednocześnie Młociny w kierunku Huty (wraz z kościołem -pierwsze zdjęcie), jak i Las Młociński zaczynający się za budynkiem Audytorium Maximum.

Swoją drogą są to ostatnie tak słoneczne dni tej jesieni. O dziwo nie ma już słonecznego października, jak jeszcze kilka lat temu mam jednak nadzieję na wspaniałą zimę!

]]> http://tajemnice.waw.pl/aktualnosci/zeszly-piatek/feed/ 1 http://tajemnice.waw.pl/aktualnosci/miejskie-kontrasty/ http://tajemnice.waw.pl/aktualnosci/miejskie-kontrasty/#comments Sat, 08 Aug 2009 21:24:10 +0000 Greger Mikaelsen http://www.tajemnice.waw.pl/?p=676

Warszawa po prawej stronie Wisły jest bardziej zaniedbana od swojej lewobrzeżnej części, ale nie generalizujmy. Jest i tam bardzo dużo ciekawych miejsc.

Jednak znajdziemy tam bardzo wiele miejskich kontrastów. Chyba najlepszym przykładem jest były bazar na śp. Stadionie X-lecia. Wysiadamy przy Alei Zielenieckiej i idziemy spacerkiem w kierunku stacji PKP Stadion. Czajna tałn można rzec Widzimy jeden wielki syf, jakieś prowizoryczne budy, handlarzy handlujących między nimi, a co gorsza dworzec PKS -ładna wizytówka Stolicy :/

PKP Stadion prezentuje się stylowo i nawiązuje do otoczenia. Z jednej strony mamy siatkę i widok na tory linii dalekobieżnej, a z drugiej na straganowe budy. Dla przypomnienia, tędy biegnie trasa kolejowa z Trójmiasta -ładne muszą mieć wyobrażenie o naszym mieście… Chociaż pocieszeniem jest fakt, że koleje w całej Polsce wyglądają podobnie. Ale teren stadionu to już sprawa lokalnych władz i od nich zależy jak on się będzie prezentował. Na szczęście, co widzimy na powyższych fotkach, Stadion Narodowy ma stać się wizytówką prawego brzegu Warszawy. Bezpośrednio przy nim planowane są inne inwestycje, teren więc odżyje i za kilka lat takie widoki przejdą do historii.

Pierwsze zdjęcie to widok Mostu Świętokrzyskiego z Placu Zamkowego, za mostem widzimy ustawione żurawie z czerwonymi światełkami -tam właśnie się buduje Narodowy.

Jedne z wielu schodków prowadzących ze skarpy
Pozwoliłem sobie na troszkę dowolności
Schodki z barbakanu, takie metalowe, pokręcone. Na dodatek widać mój but

Jezuicki kościół Matko Bożej Łaskawej

Ten neon powstał, bo w rękach trzymałem aparat, robiło się zdjęcie z dłuższym czasem naświetlania

A teraz zagadka. Co to za miejsce? Odpowiedzi proszę pisać w komentarzach, jak ktoś zgadnie, potwierdzę

Jest natomiast bardzo użyteczna, zwłaszcza w godzinach szczytu. Kiedy się chce jechać do Błonia, a na Śródmieściu tłok, jedzie się na Powiśle i wsiada spokojnie

Powróciliśmy do stanu sprzed 2006 roku. Niestety obecnie ten teren wygląda fatalnie. Na wiosnę trawa urośnie, ale co z tego. Latem 2006 roku mieliśmy przynajmniej tam drzewka, dziś będzie kolejny pusty fragment przestrzeni. Moim zdaniem place powinny być naszpikowane trawnikami, ścieżkami, małą architekturą, a nie -płyta marmurowa aż po horyzont.

Powązki (mapka) to najstarsza zabytkowa nekropolia Warszawy. Położony w dzielnicy Wola między ulicami: Spokojną, Okopową, Powązkowską, Smętną, Wawrzyszewską, Ostroroga i Tatarską. Graniczy z kilkoma innymi cmentarzami. Opiekę nad nim sprawuje Kuria Metropolitarna Warszawska, którą reprezentuje zarząd cmentarza oraz Społeczny Komitet Opieki nad Zabytkami Starych Powązek. Cały teren cmentarza – skarbnicę rzeźby i małej architektury objęto ścisłą ochroną konserwatorską podległą Konserwatorowi Zabytków m. st. Warszawy.

Powstał w 1790 na działce darowanej przez starostę klonowskiego Melchiora Korwina Szymanowskiego początkowo zajmując powierzchnię zaledwie 2,6 ha. Poświęcony 20 maja 1792, a w 1793 ukończono tam budowę kościoła św. Karola Boromeusza, ufundowanego przez króla Stanisława Augusta i prymasa Michała Poniatowskiego, a zaprojektowanego przez Dominika Merliniego. Powiększany 19 razy (ostatnio w 1971) zajmuje 43 ha (dla porównania Watykan – 44 ha). Cmentarz i kościół ucierpiały w czasie II wojny światowej – część nagrobków do dnia dzisiejszego leży w gruzach (przy ul. Okopowej). Tutaj też w czasie okupacji działała Armia Krajowa – były tu składy broni, odbywały się wykłady wojskowe, tędy też szły transporty żywności do getta warszawskiego.

Wśród 2,5 miliona osób pochowanych jest bardzo wielu znanych i zasłużonych Polaków i Polek, ale także żołnierze powstań narodowych od insurekcji kościuszkowskiej do powstania warszawskiego, działacze niepodległościowi, wybitni pisarze, poeci, uczeni, artyści, myśliciele, lekarze, prawnicy, biskupi, księża, zakonnicy i zakonnice – a niewielka ich część w Alei Zasłużonych. W mauzoleum spoczywają prochy zabitych w obozach koncentracyjnych.

Na tym cmentarzu spoczywają obok siebie bohaterowie wielu wojen i powstań narodowych. Bardzo kontrowersyjny jest fakt, że także uczestnicy wojny z sowietami w 1920. Zarówno polscy żołnierze, jak i komunistyczni najeźdźcy. Jest także wielu zasłużonych komunie -Bierut, Gomułka, Świerczewski i inni.

Pomimo starań o zachowanie dobrego stanu grobów zdarzają się jeszcze mogiły zaniedbane. Jedną z nich jest grobowiec rodziny Kronenbergów. Przez uchylone wrota udało mi się dostać nawet do środka. Na szczęście mogła przejść w całości tylko moja głowa, mogłem także zrobić zdjęcie wnętrza. Na jednym ze zdjęć widać całkiem niezabezpieczoną trumnę.

Zdjęcia własne, bibliografia:

• J. Waldorff, H. Szwankowska, D. Jendryczko, B. Olszewska, Z. Czyńska, Cmentarz Powązkowski w Warszawie.
• S. Szenic, Cmentarz Powązkowski (3 tomy – 1790-1850, 1851-1890, 1891-1918).
• T. M. Rudkowski, Cmentarz Powązkowski w Warszawie, Wrocław-Warszawa-Kraków 2006.