W 1868 r. skutkiem rusyfikatorskich poczynań zaborcy a także ciągłym powiększaniem się parafii Matki Boskiej Laretańskiej (kościół istniał od roku 1617) została wzniesiona na Pradze wielka cerkiew p/w. św. Marii Magdaleny oraz wiele budynków carskiej administracji.
W związku z tym w 1886 r. proboszcz parafii praskiej ks. Ignacy Dudrewicz przystąpił do budowy nowego, wielkiego kościoła. Teren na którym rozpoczęto budowę znajdował się na dotychczasowym targowisku.

Świątynię projektował inż. architekt Józef Pius Dziekoński. Nadał jej styl modernizowanego gotyku nadwiślańskiego. Konsekracja kościoła miała miejsce w 1901 r. Budowa trwała do 1902 r. Ukończony kościół otrzymał dwóch patronów św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika. Został wzniesiony z surowej cegły. Jego dwie strzeliste 75-metrowe wieże były widoczne z daleka. Sklepienia bazyliki otrzymały polichromię maurytańską będącą dziełem braci Strzałeckich, malarzy ze szkoły Wojciecha Gersona. Kościół mógł pomieścić ok. 8 tys. ludzi.

Na skutek wysadzenia mostu Kierbedzia w 1915 r. i po eksplozji amunicji w Cytadeli w 1923 r. wieże kościoła zaczęły się niebezpiecznie rysować i groziły zawaleniem. W związku z tym w latach 1932-34 ze względu na bezpieczeństwo, zdjęto kamienne wierzchołki wież.

W 1939 r. kościół uległ częściowemu zniszczeniu, jednak szkody szybko naprawiono.
Na dwa dni przed opuszczeniem Pragi Niemcy wysadzili kościół używając do tego celu ogromne ilości materiałów wybuchowych. Ruiny kościoła zalegały na wysokość 2 pięter. Z całej konstrukcji kościoła ocalały dwie wysokie części obu przeciwległych ścian transeptu i fragmenty ściany przy prezbiterium. Właśnie na tych fragmentach ścian stały posągi patronów: od zachodniej strony św. Floriana i od wschodniej św. Michała, które nawet nie spadły i można je oglądać do dzisiaj. Natomiast od strony prezbiterium ocalał obraz Matki Boskiej Częstochowskiej.

Od 1947 r. dzięki staraniom dwóch kapłanów: ks. prał. Feliksa de Ville i ks. prał. Stanisława Wierzejskiego rozpoczęto odbudowę świątyni według projektu architekta Stanisława Marzyńskiego. Specjalnie w tym celu otwarto cegielnię wykonującą dokładnie takie cegły, jakich użyto do budowy w XIX w. W 1964 rozpoczęła się budowa frontonu katedry, a od 1968 r. zaczęto odbudowywać wieże /teraz już ze stalowymi hełmami/, które ukończono w 1970 r.

25 marca 1992 r. po zatwierdzeniu nowego podziału terytorialnego Kościoła w Polsce, bullą „Totus Tuus Poloniae populus” papieża Jana Pawła II, powstała nowa Diecezja Warszawsko – Praska obejmująca obszar prawobrzeżnej Warszawy i okolic. Jako katedrę nowopowstałej diecezji obrano kościół p/w św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika zwany odtąd „katedrą praską”.
W marcu 1997 r. wskutek starań Biskupa Ordynariusza Kazimierza Romaniuka papież Jan Paweł II specjalnym breve nadał katedrze praskiej wyróżniający tytuł Bazyliki Mniejszej. Uroczystość nadania tytułu miała miejsce w dniu 5 maja 1997 roku. Na tę uroczystość przybyło wielu dostojników Kościoła Polskiego.
Aby zewnętrznie przygotować świątynię do tej uroczystości, umieszczono we wnękach nad drzwiami wejściowymi dwie mozaiki: nad drzwiami głównymi mozaikę Chrystusa Pantokratora, zaś nad wejściem umieszczono herb biskupi pierwszego ordynariusza diecezji Ks. Bpa Kazimierza Romaniuka.

Obiekt został wpisany do rejestru zabytków w 1965 roku pod Nr 458.

Adres:
al. Floriańska 3
Warszawa
Kościół jest otwarty w czasie, przed i po nabożeństwach.

na podstawie: http://www.katedra-floriana.wpraga.opoka.org.pl/HistoriaParafii.php
zdjęcia własne