Oczywiście powyższe zdanie możemy włożyć między bajki, czyt. nie przesadzać (szerszenie atakują w momencie obrony gniazda lub w przypadku ochrony własnego życia; nie niepokojone ignorują człowieka; jad jest niebezpieczny jedynie dla osób uczulonych). Kto lubi dziką przyrodę niech się uda do Lasu Bielańskiego – w sam raz na obserwację wylęgu szerszenia.

Koniec września to okres początku szykowania się do zimy. W przypadku wielu gatunków owadów społecznych następuje proces rozkładu hodowli. Wówczas wykluwają się pierwsze królowe oraz trutnie, które następnie opuszczają rodzime gniazdo i szukają miejsca do przezimowania. Los trutni jest przesądzony w momencie zapłodnienia królowej, giną one bardzo szybko. Królowe natomiast na wiosnę założą nową kolonię.

Ulica Dewajtis, która prowadzi do starego kampusu UKSW jest doskonałym miejscem na obserwację. Szerszenie latają stosunkowo szybko, jednak bez trudu można je zauważyć. Robotnice mają przeważnie wielkość 35 mm, królowe są nieznacznie większe. W trakcie lotu dominującym kolorem jest żółty, tułów natomiast jest ciemno pomarańczowy. Pomarańczowej barwy skrzydła w trakcie ruchu są niewidoczne, stąd wrażenie iż widzimy gigantyczną osę.

Powyższe zdjęcie lecącego szerszenia wykonałem telefonem komórkowym, który co gorsza nie mógł złapać ostrości. W samym środku nasz bohater.

Ps. dla zainteresowanych: wygooglujcie film Szerszenie zabójcze żądła (Hornets of hell). Ładnie pokazane życie azjatyckich gatunków szerszeni. Ciut większe od naszych i inaczej ubarwione.

Trafiłem na YouTube na odcinek Przeklętych rewirów poświęcony temu tematowi. Swoją drogą programy o zjawiskach paranormalnych należy traktować z pewnego rodzaju dystansem – sporo wypowiedzi jest nieraz ubarwianych, nie ma też podanej dobrej bazy dowodowej. Mimo wszystko w tym odcinku temat został poruszony.

Co sądzicie?

Wrocek to wspaniałe miasto. Nie tyle sami mieszkańcy, to wspaniała architektura. Miasto ma swój klimat, jest ulubionym celem moich wycieczek po Polsce

Miasto jest znane także z ciekawej architektury i bardzo dobrze zaprojektowanego systemu iluminacji budynków nocą. Także rzeka Odra ma wpływ na niesamowity klimat miasta. We Wrocławiu jest sporo mostów, każdy z nich ma swoją tradycję.

Tymczasem zapraszam na wędrówkę po jeszcze nie wyremontowanym dworcu wschodnim. Zdjęcia z lata ’2009

Aleje doczekają się nowych chodników i ścieżek rowerowych. Pojawią się tu zadbane trawniki i nocna iluminacja. Wymieniona zostanie nawierzchnia jezdni.

Od pewnego czasu chodzą słuchy o przygotowywanym remoncie Placu Trzech Krzyży i Alej Ujazdowskich. Pomysł kapitalny, kolejna zabytkowa ulica idzie do remontu. Architektura nieraz nie jest kapitalna, ale zadrzewienie sprawia cud. Brakowało właśnie remontu ulicy Po remoncie Nowego Światu (10 lat temu -około) i kapitalnej przebudowie Krakowskiego Przedmieścia przyszła kolej na kontynuację.

Aleje Ujazdowskie darzę szczególną sympatią. 7 lat temu, kiedy rozpoczęła się moja przygoda z Warszawą, na pierwszej wycieczce do tego miasta odkryłem tę ulicę. Od tamtego czasu uwielbiam nią spacerować. Zwłaszcza wiosną i latem, ale jeszcze we wrześniu. Podobają mi się stylowe kamienice oraz zadrzewiony odcinek do Placu na Rozdrożu.
Widok zaniedbanego Placu Trzech Krzyży nie był specjalnie przyjemny, parkingi, wszędzie samochody oraz asfalt.

Strona netowa TVN Warszawa podała dziś, że:

Wyłoniony został wykonawca remontu Alei Ujazdowskich. Prace wykona konsorcjum firm, którego liderem jest Zakład Usług Brukarskich „ADROG”. Wartość złożonej oferty to ponad 18 mln zł. Pozostałe firmy startujące w przetargu mają 10 dni na złożenie ewentualnych protestów.Granitowe chodniki, szerokie, asfaltowe ścieżki rowerowe, zadbane trawniki i nocna iluminacja. Tak już wkrótce mają wyglądać Aleje Ujazdowskie.

Zarząd Dróg Miejskich chce wykorzystać nadchodzące ciepłe miesiące i jak najszybciej wykonać remont reprezentacyjnej ulicy. Na 15 sierpnia Al. Ujazdowskie mają być gotowe, aby przyjąć defiladę wojskową. Później możliwe są jeszcze prace wykończeniowe.

- Zobaczymy piękny efekt, w postaci ładnych, równych chodników. Ładną, dodatkowo podświetloną zieleń – zapewnia Jacek Wojciechowicz, wiceprezydent Warszawy.
(…)
Rowerzystów mile zaskoczą ścieżki rowerowe. Nie tylko o nich nie zapomniano, jak na Nowym Świecie i Krakowskim Przedmieściu. Na wizualizacjach oko cieszy równy asfalt, a nie wszechobecna, znienawidzona przez rowerzystów betonowa kostka.

Tymczasem Warszawa nie ma szczęścia do remontów, dlatego z reguły nie piszę o planach. Tyle lat śledzę prasę i czytam te zapowiedzi, często nic z tego nie wychodzi. Plac Teatralny miał być przebudowywany już w 2004 roku, o Pałacu Saskim już nie będę wspominał. Może tym razem będzie inaczej

źródło: tvn warszawa, materiały inwestora oraz materiały informacyjne magistratu

Powróciliśmy do stanu sprzed 2006 roku. Niestety obecnie ten teren wygląda fatalnie. Na wiosnę trawa urośnie, ale co z tego. Latem 2006 roku mieliśmy przynajmniej tam drzewka, dziś będzie kolejny pusty fragment przestrzeni. Moim zdaniem place powinny być naszpikowane trawnikami, ścieżkami, małą architekturą, a nie -płyta marmurowa aż po horyzont.

W 1787 roku król Stanisław August dał świątynię w posiadanie redemptorystom. W tym samym roku osiedlił się przy kościele św. Benona Klemens Hofbauer z kilkoma zakonnymi współbraćmi. W ten sposób powstała niezwykle dynamiczna wspólnota redemptorystów, zwana potocznie od nazwy kościoła „Benonitami”.

Przy kościele rozwinął się ośrodek duszpasterski, a także społeczno-wychowawczy. Trwała tzw. „permanentna misja”, nieustanna adoracja Najświętszego Sakramentu. Spowiedzi słuchano od 5 rano do późnych godzin wieczornych. Codziennie dbano o piękną i uroczystą oprawę liturgii. Zdarzało się, że podczas mszy św. w ciągu tygodnia grała kilkudziesięcioosobowa orkiestra. W czasach zaboru pruskiego wspólnota redemptorystów wywierała taki wpływ na Warszawę, że całe miasto ogarnęła ogromna pobożność, przechodząca niekiedy w dewocję.

Przy kościele rozwinęły się też szkoły, sierociniec i ośrodek charytatywny.

Po objęciu kościoła przez redemptorystów przeprowadzono w nim dwie zasadnicze modyfikacje: w latach 1788-89 zbudowany został podłużny, dwupiętrowy budynek klasztorny, nieco zaś później w latach 1801-02 powstała kaplica dedykowana Zbawicielowi Świata.

Niestety w 1808 r. redemptoryści zostali wypędzeni. Kościół i klasztor przeszły na własność państwa. Początkowo zorganizowano w nim magazyny, potem była tam cerkiew prawosławna. W 1822 r. budynek przestał pewłnić funkcje sakralne i został przekształcony w fabrykę noży.

Już w 1938 r. podjęto starania na rzecz przywrócenia kościołowi dawnych funkcji. Niestety podczas Powstania Warszawskiego został on zniszczony.

Wystrój wnętrza zrealizowano w latach 1977-78 według projektu Zbigniewa Wolaka. We wnętrzu kościoła uwagę zwraca jego prostota i ciekawe połączenie baroku z nowoczesnością. Warto zobaczyć kaplicę Matki Bożej Nieustającej Pomocy z ołtarzem w formie drzewa życia oraz zabytkowe rzeźby drewniane.

Dziś na mszach trydenckich możemy spotkać tam znane osoby: polityka Marka Jurka czy prezentera pogody Marka Horczyczaka.

Zobacz: strona internetowa kościoła

Powązki (mapka) to najstarsza zabytkowa nekropolia Warszawy. Położony w dzielnicy Wola między ulicami: Spokojną, Okopową, Powązkowską, Smętną, Wawrzyszewską, Ostroroga i Tatarską. Graniczy z kilkoma innymi cmentarzami. Opiekę nad nim sprawuje Kuria Metropolitarna Warszawska, którą reprezentuje zarząd cmentarza oraz Społeczny Komitet Opieki nad Zabytkami Starych Powązek. Cały teren cmentarza – skarbnicę rzeźby i małej architektury objęto ścisłą ochroną konserwatorską podległą Konserwatorowi Zabytków m. st. Warszawy.

Powstał w 1790 na działce darowanej przez starostę klonowskiego Melchiora Korwina Szymanowskiego początkowo zajmując powierzchnię zaledwie 2,6 ha. Poświęcony 20 maja 1792, a w 1793 ukończono tam budowę kościoła św. Karola Boromeusza, ufundowanego przez króla Stanisława Augusta i prymasa Michała Poniatowskiego, a zaprojektowanego przez Dominika Merliniego. Powiększany 19 razy (ostatnio w 1971) zajmuje 43 ha (dla porównania Watykan – 44 ha). Cmentarz i kościół ucierpiały w czasie II wojny światowej – część nagrobków do dnia dzisiejszego leży w gruzach (przy ul. Okopowej). Tutaj też w czasie okupacji działała Armia Krajowa – były tu składy broni, odbywały się wykłady wojskowe, tędy też szły transporty żywności do getta warszawskiego.

Wśród 2,5 miliona osób pochowanych jest bardzo wielu znanych i zasłużonych Polaków i Polek, ale także żołnierze powstań narodowych od insurekcji kościuszkowskiej do powstania warszawskiego, działacze niepodległościowi, wybitni pisarze, poeci, uczeni, artyści, myśliciele, lekarze, prawnicy, biskupi, księża, zakonnicy i zakonnice – a niewielka ich część w Alei Zasłużonych. W mauzoleum spoczywają prochy zabitych w obozach koncentracyjnych.

Na tym cmentarzu spoczywają obok siebie bohaterowie wielu wojen i powstań narodowych. Bardzo kontrowersyjny jest fakt, że także uczestnicy wojny z sowietami w 1920. Zarówno polscy żołnierze, jak i komunistyczni najeźdźcy. Jest także wielu zasłużonych komunie -Bierut, Gomułka, Świerczewski i inni.

Pomimo starań o zachowanie dobrego stanu grobów zdarzają się jeszcze mogiły zaniedbane. Jedną z nich jest grobowiec rodziny Kronenbergów. Przez uchylone wrota udało mi się dostać nawet do środka. Na szczęście mogła przejść w całości tylko moja głowa, mogłem także zrobić zdjęcie wnętrza. Na jednym ze zdjęć widać całkiem niezabezpieczoną trumnę.

Zdjęcia własne, bibliografia:

• J. Waldorff, H. Szwankowska, D. Jendryczko, B. Olszewska, Z. Czyńska, Cmentarz Powązkowski w Warszawie.
• S. Szenic, Cmentarz Powązkowski (3 tomy – 1790-1850, 1851-1890, 1891-1918).
• T. M. Rudkowski, Cmentarz Powązkowski w Warszawie, Wrocław-Warszawa-Kraków 2006.

W skromnym i niedużym wnętrzu umieszczono obrazy o tematyce sakralnej przekazane w depozyt przez Muzeum Narodowe i Zamek Królewski.W miejscu, w którym stoi świątynia, w XVII wieku księża jezuici wybudowali mały kościółek pw. Świętego Krzyża. W XVIII wieku siostry kanoniczki ufundowały tam kościół św. Andrzeja razem z kompleksem zabudowań zakonnych, w którym prowadziły znaną pensję dla panien „dobrze urodzonych”.

W czasie II wojny światowej kanoniczki wspomagały czynnie działania Armii Krajowej, a w ich klasztorze mieścił się szpital powstańczy.
Pomimo zniszczenia w wyniku działań wojennych, kościół zachował się na tyle, że po wybudowaniu prowizorycznego zadaszenia służył wiernym do 1953 roku. Wówczas władze komunistyczne podjęły decyzję o rozebraniu świątyni, a na miejscu dawnego prezbiterium wzniesiono blok mieszkalny.

Kościół wybudowano m.in. z funduszy, przekazanych przez środowiska twórcze. Największy jednak udział miał Bank Rozwoju Eksportu, którego siedziba mieści się obok. Ołtarz i ambonę kościoła ufundowała redakcja „Rzeczpospolitej”, drzwi z pancernego szkła – drukarze.

Podczas czerwcowej pielgrzymki w 1999 r. kościół pobłogosławił papież Jan Paweł II.

W marcu 2008 miał miejsce pożar Świątyni. Sześć zastępów straży pożarnej gasiło w niedzielę przed południem pożar Grobu Pańskiego w kościele środowisk twórczych pod wezwaniem św. Andrzeja w centrum Warszawy.

- Sytuacja jest już opanowana. Na szczęście osoby zgromadzone w kościele zdążyły go wcześniej opuścić. Nikomu nic się nie stało – powiedział rzecznik komendanta głównego PSP Paweł Frątczak.

Od świeczki lub lampki oliwnej zapalił wystrój Grobu Pańskiego. Pożar rozwijał się gwałtownie, nikt z uczestników trwającej właśnie mszy św. nie próbował gasić ognia. Wszyscy opuścili świątynię. Zniszczenia są poważne. Wypaleniu uległy niektóre obrazy, inne są okopcone. Od wysokiej temperatury uszkodzone zostały tynki, z których część spadła na podłogę.

zdjęcie własne
tekst za PAP, msu, onet.pl / 23 marca 2008, 15.41; PAP, PU / 11.33 23 marzec 2008